حضرات کازرونی - محسن پزشکیان

حَضَرات کازرونی بِیلیم گِلِه پیش هم نَکنیم

دِ بَسَن یکی وُ دوتُ کَمُ و بیش هم نکُنیم

هَمَمو قُومُ خویشیم همسادهِ ی چیش تو چیشیم

قوز نَشیم اِنگا خروس سِیلِ تو چیش هم نکُنیم

صبح تا شوم مُنگِه اَ جون همدیگه سَر هیچ نَدیم

وا ای مِقراضِ زبون هَمزُ تیلیش هم نکنیم

تَش تو قبرِش بیا دَر اوک می پاشه تُخم نِفاق

ما که وا هَمدِه کاکویم آخونِ خویش هم نکنیم

اَی میخُوین اهلِ زمون خنده اَ ریشمو نَکُنَن

ایقَدَر پُش سر هم خنده اَ ریش هم نکنیم

همه بَلگِ یه درختیم تو یه خاکَن ریشَمو

ایقدر خارِ شماتَت اَ تو چیش هم نکنیم

مِثِ کُه یکی باشیم تا دَم کُهشور نَریم

شون اَ شون هَمدِه بیدیم پخشُ پیلیش هم نکنیم

بالُو وُ دومَن وُ چابی یِه وَجَب خاکِ خُدان

چیشُ هَم چیشی اَ قُوم ُوُ دون خویش هم نکنیم

هیشکِه غم ما نداره خودمو غم هم بُخُوریم

تو یه کُورِی می زنیم چِنگ دِ کیش هَم نکنیم

انگا امشو دواره ابر دلم بارونین - محسن پزشکیان

اِنگا اِمشو دُواره اَبرِ دِلُم بارونیَن

آسمونِ دلُم اِمشو دُواره طیفونیَن

کی میگه زندِهین ای   بَخدا دِقّ دِلَن

کی میگه راحَتیَن ای   بَخدُا دلخونیَن

مُ سیا طِشکِ پریشونمُ اَ بِیلِه جُدام

سَرنِوِشتُم همه اِنگا بی سرُ سامونیَن

کفترِ خونِهیُم دَسِّ تو دَسُّم کِرده

اَ لبِ بون تو رفتن نه به ای آسونیَن

نه سبک میکنی دردُم نه یِ درمونی میدی

اُنچی مِیلی رو دِلُم دردَنُ بی درمونیَن

کاشکه دسّات قلم میشو میراشکال که خودُم

یِ طرف زندونیُم دل یه طرف زندونیَن

مو سیا بختِ تُونُم کُچّه نَزَه اِی می بینی

پِنجه یِ دالِ سیاهُم رفیقِ جون جونیَن

اُی عامو اُی دلِ دیوونه کسی رات نمیده

رفتَنت ایلَت و اولَت بَخُدا نادونیَن

نمگم که رو سینت مث سین ریز طلاتم - محسن پزشکیان

نَمگُم که رو سینَت مِث سین ریزِ طلاتُم

نمگُم رو تَنِت مِث گل خوش رنگ قباتُم

وختی که قُلُنگا می پَرَن  سِی میکُنی تو

نمگُم که مو مِث سایه ابرا تو چیشاتم

مو کفترِ بونُم بزَن اَی اُو دونه نَمدی

مو کُوگِ اسیُرم بُکُش اَی نَمدی نجاتُم

دل مِهرِگیا نَمخا خودِش همزا کلوتَن

وردار رو سَرُم پات که خُودُم هَمزُ پاساتُم

هِی زُرمیخُورُم دورِ تو سیم نَمشه یِه بَلکِی

مِی ذَرّه خاکُم که سَلَلو تو هواتُم

تو خون دِلُم غیظ میخُورِه تا مچِ دَسِّت

میگی سورورو سَمبورورو بوگ که کجاتَم

روم روب تُنَن وَ شُو رو اِشِت وا نمیگرده

اِنگاره تو قبلهِ مُنی مام قِبله نَماتُم

عشق تو بلا تَش  بی مِثِ خونه کعبن

وَختُوی تو مِنا هِسُم وُ وَختُوی عَرَفاتُم

ای دیدومکی کِم شینی ری برگین خونَش

دَسُم دومَنِت اونجُو مُ محتاج دعاتُم

مُک صد تُو حِرِه مَش رو بالُم دوش اُورده

محتاجِ یِه اَشکی عسل گرمِ لباتُم

گفتی که یه بوس میدی زکات رو جوهونت

بوگ تُر کی میگردی؟ مو گداتُم! مو گداتُم!

طفل دلِ مُ پیش غمت اومده کُتُّو

تو مارگوزومَک نندازِش آمزوی بی صَفاتُم

گفتی ای دِ کُج بی یِهُو سُوز شُ سَر رام؟

نمدون که مو مُحسِینُم وُ کازرون وِلاهاتُم؟

نگاهی به مجموعه اشعار "سرگردان ساعت چهار"، "بی‌باتویی‌ها "

نگاهی به مجموعه اشعار "سرگردان ساعت چهار"، "بی‌باتویی‌ها " 
و " نخند داوینچی، می‌خواهم برای گریه رنگی پیدا کنم"
نیمه‌های پُر لیوان‌ها 

برگرفته از هفته نامه نصیر بوشهر

۱- سرگردان ساعت چهار، اسکندر احمدنیا، 1385، نشر شروع
همین دیروز بود، دیروزِ چهل سال پیش که"اسکندر" روی یکی از نیمکت‌های کلاسِ یکی از دبیرستان‌های بوشهر رو به روی من می‌نشست. من معلمی بودم جوان و پر شر و شور و اولابد نوجوانی که مثلاً دانش‌آموز کلاس من بود. ادبیات درس می‌دادیم ما! از در و دیوارهای بوشهر آن سال‌ها شعر بود که می‌بارید و من عاشق باران بودم. "آتشی" می‌گفت: در شعرهای "باباچاهی" آدم خیس می‌شود. "احمدنیا" انشاء‌نویس و انشاء خوان درجه اول کلاس بود. ساکت هم بود به گمانم! بدجنس که نه، از همان آغاز امادرگیر سر به زیری‌های خودش بود. در این سر به زیری اما گاه بدش نمی‌آمد که گیری هم بدهد به ما، کُنجیری مثلاً ! "اسکندر" پرید از جا ناگهان و دید که کلاه برای افتادن از پشتِ سر درست نشده، پس محو تماشای کوه‌ها، افق‌ها، آسمان‌ها و آسمان‌ خراش‌هایی شد که مسئله آموز صد مدرس بودند. خلاصه، بهار بود، اسکندر بود و محسن پزشکیان (زنده‌یاد) بود، ابوالقاسم ایرانی بود، عبدالباقی دشتی‌نژاد (زنده‌یاد) بود، شیرزاد آقایی (زنده‌یاد) بود، پرویز پروین(زنده‌یاد) بود، علی گلزاده بود، خورشید فقیه بود، احمد آرام بود، مجله‌ی "تکاپو" بود، حسن زنگنه، ایرج صغیری و غلامرضا محمودی بوده بودند، دکتر سید جعفر حمیدی بود و محمد‌رضا نعمتی‌زاده بود وَ بود وَ بود وَ
غوغای کودکانِ وطن «آتشی» خوش است / ما دل بر این ترانه‌ی زیبا نهاده‌ایم

خواب های کودکی - محسن پزشکیان

 

 

در خوابهاي كودكي

آن دو ستاره كوچك را

كه آنچنان به هم نزديك مي نمودند

كه گويي رازي را با هم به زمزمه بنشسته اند

با دستهاي كوچك بازيگوش

به هم نشان مي داديم

و با غرور مي گفتيم:

"آن هم ستاره هاي من و تو"

و هيچ فكر نمي كرديم

كه آن ستاره هاي كوچك

شايد هزاران سال نوري

از هم دورند.

رباعی - محسن پزشکیان

جز زهر سیه در رگ شب جاری نیست     هر بر که زند چاره بیماری نیست

من در عجبم کی شب پتیاره پیر!              می میرد و خسته از سیه کاری نیست؟

 

باران ، باران چه بی امان می باری!         سنگین و صبور و سرگران می باری

پنداری مادر زمینی که چنین                   بر نعش شهیدان زمان می باری؟

 

دستان تو پاک چون چمنزارانند                یا چون غزلی به مطلع بارانند

چشمان تو مهربانتر از شب لیکن              سرلوحه دفتر سیه کارانند

 

فایل صوتی رباعی ها با صدای پزشکیان  را از اینجا دریافت کنید.

بیکاریت می دادن - محسن پزشکیان

بیکاریت مِی دادَن ، دائم نَخون یاسین تو گوش کَر ای

چه کار داری که میخوُی راه بیاری قلبِ کافر ای

گمون کِردِی حَکیمَن ای،  وا تیغ مِزلِنگِ خون ریزِش

آدم صاف ساده ، نَی لی ماده ی دل زیر نیشتر ای

خُدات بِد اِی عامو روزیت،  نَه اینجان اَی گَدُوی عِشقی

چه فُیدِی دارِه وُیسیدَن،  نَشُو ماتَل به دَم دَر ای

هِرفتی کوفتت وا دَسِّ جُورش ، باشه ، دندِت نَرم

نه هم اوّل اِشِت صَد دَفعه گُفتُم نَر تو دَم پَر ای؟

شقایق خون مُخ رِخته ، اُواره دشتِ مُخ کرده

اَ چیش سُوزِ چِِویلت بوگ اَ جون مُ چِم خوا بیشتر ای؟

میگم: جونم گدات رفت ، دِ دَس وردار اَ ایمونُم

میگه: مِی خون مُ رنگین ترن آخُ ، او هم سَر ای

میگُم: آدم باهاندهِ بی بالَن ، اَی وَرکِشُم پاشنه

میرُم رفتُن ذَکی خانی ،  میگه:  یالا چِه بِختَر ای

خدایا خونِ ناحق خیلی گردَنشَن ، اِشِش نَگذر

نه مُ تَنام که مینالُم اَ زخمِ نیشتِ خنجر ای

تو بَندِش هِی تقلّا میکنی هی تنگ تر میشه

خودت خسّه میکنی مُحسِین، وا در نَم یُی اَ چَمبَرا ی

رقص ناب نسترن - محسن پزشکیان

تاب نسیم  و رقص ناب نسترن ، من

عطر تر باران  و آواز چمن، من

رفت آن شبان ، همخانه ی هیهات بودن

اشراق صبح ، آغاز نور شب شکن من

دیری چو مرغ  کور شب بودم ، دریغا

گفتی که مُهر مرگ دارم بر دهن ، من

در من کسی می کند گور خود به ناخن

وینم عجب هم مرده من هم گورکن من!

گنديدن است آري سزاي ماندگاري  

كي داده‌ام بر ماندن مرداب تن، من

من ماهي آب توام اي عشق؛ درياب   

تا وارهم زين رنج مرداب عفن، من

رودم، بلنداي سرودم،‌ گرم و نا رام     

پيچنده در غوغاي سوداي «شُدن» ، من

تا بولهب وارم نگندد تن به خواري

بوجهل خود را كشته‌ام در خويشتن من

گم گشته در ظلمات خود بودم زمانی    

در وحشتستان درون، فرياد زن ، من

از سر مپرس از پا مگو؛ نشناسم اينك  

پا را ز سر در شادي خود يافتن، من

مهتاب شب؛ شبخواني مرغان شنيدي؟     

شور تمام عاشقانم در سخن، من

تا صبح رحمان سر زد از آفاق جانم   

صد كهكشان خورشيد، گرم تافتن، من

وينك سرآغاز گلم، خون بهارم

سرسبز من ، پيروز من، گلگون كفن، من

تاب نسیم  و رقص ناب نسترن ، من

عطر تر باران  و آواز چمن، من

 فایل صوتی رقص ناب نسترن با صدای پزشکیان را از اینجا داونلود کنید. 

درویش و سه دزد - از کتاب قصه های مردم کازرون

شاه عباس شبها لباس درویشی می پوشید و در گوشه و کنار شهر به گردش می پرداخت. مقصود او از این گردش ها بیشتر رسیدن به وضع فقیران و بینوایان، و دیگر منظورش حراست شهر و جلوگیری از فساد و دزدی بود. از این گردش با لباس مبدل وناشناس استفاده های زیاد می کرد. اتفاقا شبی از شبها حین عبور از بازارچشمش به چند نفر افتاد که در پیچ وخم بازار خود را پنهان کرده اند. شاه عباس به سرعت دنبال آنها رفت و مثل درویشان یاهو یاهو کنان به نزدیک آنها رفت و گفت:«برادران بایستید تا من هم به شما برسم». آن چند نفر دیدند او یک درویش است بدون ترس ایستادند. شاه عباس گفت:« شما را به خدا قسم میدهم که به هر جا که امشب می خواهید بروید، مرا هم با خودتان ببرید».آن سه نفر به هم نگاه کردند . یکی از آنها گفت:«تو می توانی با ما هم قدم بشوی؟ چون ما خیال داریم به خزانه شاه عباس دستبرد بزنیم وتو چون درویش پاکدامنی، نمی توانی با ما همکاری کنی». درویش گفت:« من مایلم در این کار با شما شرکت کنم». نفر دوم گفت:« ای درویش ما هر یک هنری داریم». درویش گفت:«هنر شما چیست ؟ شاید من هم هنر بهتری داشته باشم». اولی گفت:« من از هر دیوار صافی مثل مار بالا میروم». دومی گفت:« من میتوانم هر قفل بسته ای را به آسانی باز کنم». سومی گفت:« من زبان سگ را می دانم و می فهمم چه می گوید این سه هنر ما. حالا تو چه هنری داری؟» درویش گفت:« من اگر سبیل راستم را بجنبانم عالمی را آباد می کند و اگر سبیل چپم را بجنبانم عالمی را خراب می کند».

دوبیتی شط فریاد - محسن پزشکیان

چه دورانی چه دلگیری چه ناچار       خدا را خانه ای یا ظلمت آباد

اجاقت آتش خون شهیدان                  چراغت برق تیغ تیز جلاد

 

چه دادی زهر زجر از خنده من         چه دانی جان خشم آکنده من

چه دارد تسمه بر کف گور تاریخ       زند بر مرده و بر زنده من

 

سلام ای مرگ بی زنهارم امروز       سلام ای طالع هشیارم امروز

به ذلت زیستن رسم سگان است         سر شیرانه مردن دارم امروز

 

چه سالی ای بهاران تو خوبی           سراسر لاله زاران تو خوبی

به سرب سرخ می ماند تگرگت         چه ابری جمله باران تو خوبی

 

سرود سرخ با باد است امروز          ستم ویرانه بنیاد است امروز

الا دریای آزادی فردا                     خیابان شط فریاد است امروز

فایل صوتی را از اینجا داونلود کنید.

فایل صوتی غزل های محلی پزشکیان با فرمت mp3

 

 

۱- اِنگا اِمشو دُواره اَبرِ دِلُم بارونیَن                                 Download 

 ۲- تو دِلُم مُنده که بی غصه یه روز شُو بُکُنُم                    Download 

 ۳- نَمگُم که رو سینَت مِث سین ریزِ طلاتُم                       Download 

 ۴- دل پیرسوکِ طاقِت بی ، پَرُندیش باشه دَسِّت                 Download 

۵- اوّل مو می‌گفتم که تو دنیا وا تو اُختُم                           Download  

۶- حَضَرات کازرونی بِیلیم گِلِه پیش هم نَکنیم                     Download 

۷- تُوسون و زِمسون ، روز و شُو ، اِی آسمون جون میکَنُم  Download 

۸- تو دَسُّم حاصلِ دنیا نَمُنده غیرِ دلخونی                          Download 

 ۹- بی کاریت مِی دادَن دائم نَخون یاسین تو گوش کَر ای    Download 

۱۰- اَبرِ پوُهیزی رو دَر و بون مُرواری بیزَن                   Download 

۱۱- اِی خُوشَن پیشِت بوسوزُم شمعِ کاشونَت بِشُم                Download 

۱۲- دِ بَسَن اُی عامو وَردار بُرو اَروا مُردَت                       Download 

از کرانه ی نورانی

   Download

خاموش گم گرفته و ظلمانی                   یک شب به بخت خفته نورانی

بس خواب مانده ای و کنون بایست             تا سر کنم سرودِ سحر خوانی

وقت است با فرشته در آویزی                 ای آنکه سر سپرده ی دیوانی

چشم یقین حق بگشا برگرد                    از راستای حسرت حیرانی

ای جانشین حق به زمین ، انسان              ای راه روح نفحه ی ربّانی

منشین خموش تا منشینندی                    اهریمنان به مسند یزدانی

بگشوده دست ظلم به هر سویی                بر باد داده رسم مسلمانی

اسلام دین فقر و حقارت نیست                عقل است و سر بلندی انسانی

بشکن بت زمان که بَراهیمی                  حقا ، حق که موسی دورانی

آتشفشان خشمی و خاموشی                   رودی که در تفکّر طغیانی

تو خامه ای نه ای چه سکون هستی           بشتاب شیر شرزه میدانی

شیری ، تو پس چگونه تواند بست             بر شیر اواو سگ کفرانی

صبر سکون کجا به تو زیبد های              دریای پر تلاطم طوفانی

آتش به خار بوته ی تبعیدی                   در باغ جان جوانه ی ایمانی

رازی بزرگ و محو و مه آلوده               کوهی به پشت منظر بارانی

خواهی چو کاه اگر نروی بر باد              شو معتصم فرشته وحدانی

صفری و پوچ پوچ به ذات خویش             معنای پوچ خویش نمیدانی؟

ده می شوی وده چه ، که ده چندان            گر خود به پیش واحد بنشانی

معنا شوی و هیچ تو کون گردد               چون وحدت است ضد پریشانی

این سنّتِ تکامل تاریخ است                   طاغوت سر نبرده به سامانی

بنگر یکی به زندگی بوذر                     تبعیدی حکومت سفیانی

تا لحظه ای که شهد شهادت خورد             بر لب نزد سبوی تناسانی

می گفت اگر به خانه ات آمد فقر               اسلام را ز راه دگر رانی

دارم عجب از این که نمی سازد               با تیغ تیز چاره ی بینایی

با زجر خو گرفت و نشد ساکن                این است استقامت روحانی

یک دم نظر به واقعه ی حر کن               آنگه که خورد سیلی رحمانی

از قعر جهل آمد پایین ، آن                    دانی چرا طی شد در آنی؟

راهی که پیش آن ابدیت هیچ                  زان بیکرانه فرصت کیهانی

شادا دمی که چنگ فرو مرده                 گیرد نوا ز زخمه ی صبحانی

عشق است آنکه چشمه ایثار است              اینجا نه منطق است و نه برهانی

بنگر حسین را که ز قوم عود                  پر بار شد حماسه ی انسانی

سالار عاشقان همه عالم                       طی کرده راه عشق به پیشانی

تا بذر انقلاب بیفشاند                          در خاک خوب خسرو تولایی

در محراب حج به بلا رو کرد                 نه جمله طوف کرد و نه قربانی

یعنی قیام در ره حق از حج                   واجب تر است گر تو مسلمانی

چون او اگر به راه خدا میری                 نور نهان و ماه امیرانی

زان حمزه بی زره به غزا رفته               ببرِ دمانِ بیشه ی ربّانی

عشق است هفت جوشن جان او               منگر بدان رهایی و عریانی

آن جعفران پرنده ی خونین بال               در باغ عدن گرم غزل خوانی

باز آن علی که ششصد از او مانده            بر دار گفت عیسی نصرانی

آه ای علی به یاریِ من بشتاب               ای آنکه دستگیر ضعیفانی

وینم عجب که نوح به راه خواندست           هم نام او به لوح سلیمانی

زان مصطفی که بر در اکرامش              روح القدس نشسته به دربانی

درس جهاد و قسط و عدالت را               با او بخوان به مکتب قرآنی

اینک ببین ز خون شهیدان است              بی سنگ رنگ گوهر رمّانی

دجّال گرم ره زدن مردم                    گرگ دغل به کسوت چوپانی

گلگون سوار روشن رویاها                 می آیی از کرانه نورانی

تا حقِّ توده های ستمکش را                 از حلق باد مظلمه بستانی

تا دست انتقام خدایی را                      از آستین خلق برویانی

این صخره های ساکن سنگین را             بر درّه های خفته بغلتانی

وز مهر نور اخگر ایمان را                 در خرمن سکوت بترکانی

چشم امید خلق به سوی توست                تو وارث تمام شهیدانی

جنونم - محسن پزشکیان - 1353

 فایل صوتی با صدای محسن پزشکیان را از  اینجا  دریافت کنید.

مرگ آفرين دم سرد

عفريتِ زندگي خوار

پنداشت كين حصاري

اين رود گرم رفتار

با آن همه سرودش

فريادِ تار و پودش

در باتلاق سلول،

از پويه باز ماند

يا خامشي پذيرد،

با خواب سبز جلبك

ـ در حيرت وزغ‌ها ـ

بميرد،

عرفان سرخم اما

شیدا و عاشقانه

جوشنده مثل آتش

بالنده مثل جنگل

روينده مثل طوفان

ابر ترانه بار است

بر دشت خشكساران،

اینک هزار صوفی

اینک هزار عاشق

در خانقاه جانم

در جذبه ثنا اند

-هر لحظه مثل آغاز-

سرافراز،

تا از حسد بمیرد

عفريتِ زندگي خوار

مرگ آفرين دم سرد

ای سبز بی کرانم

جوشانِ جاودانم

زين رود گرم رفتار

بپذیر این رهاورد

-طغیان خشم خونم-

جنونم.

کازرون

 

قرار است که گذری داشته باشم از قلب دشتستان از "بالاستان" (۱) تا لب خلیج فارس که در واقع می شود از بالای سر تا پایین چرا که منطقه دشتی و دشتستان از پایین کازرون یعنی حوالی خشت و کنارتخته در دایره ای که آن طرفش از اهرم و خورموج هم میگذرد محاط است و راه کازرون-بوشهر اگر قطری نباشد وتری است بزرگ ، در نیمه غربی این دایره جاده ای که مثل ماری تشنه با پیچ و تاب تند تنش در آفتاب بی ترحم دشت جنوب خوابیده وسر در خلیج فارس فرو برده است. یا مثل خط نیلی شلاقی روی گرده لخت دشتستان افتاده است. با کوره راه هایی-گم در درخت های وحشی بادام و گز و بنه و بلوط که شاخه های کم آبشان در باد مهربان صدای شروه خوانان می نالند. و در نگاه شقایق هایش غمی صمیمی می بینی و زلف نخل هایش بازیچه شرارت تشباد است. جایی که سالهای نه چندان دراز پیش پای غرور و غیرت مردانش در حلقه رکاب تکان خورد و بوی خون و باروت پیچید و های و هوی گلوله شغال های مهاجم را رم داد.

خبر اومد که دشتستون بهاره      زمین از خون یاران لاله زاره

خبر بر دلبر زارم رسونید    که احمد(۲) یک تن ودشمن هزاره

از کازرون شروع کردم . شهری است با خانه های گچی کهنه با نخل های بلند با پنجاه هزار جمعیت (بدون حومه). هزار و پنجاه کیلومتر دور از تهران در میان راه شیراز و بوشهر . دو شاخه بازویش یکی به طول صد وهفتاد کیلومتر به طرف بوشهر و دیگری به طول صد وسی کیلومتر به طرف شیراز دراز شده است . بین دو رشته کوه موازی از دامنه های فرعی زاگرس لم انداخته و چند روستا بر دایره ای به شعاع یک تا سه فرسخ دورش حلقه زده است. دوان ، نودان ، شاپور ، جام بزرگی ، دریس ، فتح آباد ، سید عبدالله (بلیان) ، کاسکان، مهرنگان، سیف آباد ،مله اره و پل آبگینه و چند ده کوچک وبزرگ دیگر در دور و نزدیک . خود شهر از چند محله قدیمی تشکیل شده : محل بالا (علیا) ، محل مصلی ، محل گنبد ، محل کوزه گران ، محل آهنگران ، محل بازار ، محل امام زاده ، محل چابی ، محل اوداغکی و چند محله دیگر که تازه در حواشی شهر روییده اند مثل سعادت آباد (مجل آباد) ، محل قرچه(گل سُوزَکی) که همه این محله ها به هم چسبیده اند وشهر را بوجود آورده اند.

د بسن ای عامو وردا برو - محسن پزشکیان

دِ بَسَن اُی عامو وَردار بُرو اَروا مُردَت

اَرزونیت باشه هَمَش رُفته و خورده و بُردَت

موشو سَر سُمباقِ نَحسِت بِبَره عَسکِ دیوار

ایزو سِیلُم نکُ وُ  چیش قَلاغ دَروُردَت

خلقِ ایرون دُزُ راهزن شده یار سفرت

حیف راه بیم و درازَن وُ اینا سربُردَت

روز روشن می بَرَن دارُ ندارِت پیشِ روت

خَر تو خور تو درزو دوز و جمله و خُردَت

بشری؟ سنگی؟  چِنی؟ مِی نَم بینی شُو روز؟

می زَنَن شلاق بیداد ا زنده وُ مُردت

انگا عُمرِش رَسیده کرده آخر که ایزو

می کنه همسون خاک آفت ظلمش کردت

پُش حواست خو کو مَحضیک تا بِپِلکی مِیلن

هر چی گالت بیگیره بار ستم رو گُردت

بار ديگر آيا... - محسن پزشکیان

 وه چه بيگانگي غمناكي!

آوخ اين فاصله ها را كه چه بيدادگرند.

دست من آيا

آبنوس تر اندام تو را

باز صيقل خواهد داد؟

ماهي روشن چشمم آيا

باز در چشمه شفاف تنت خواهد گشت؟

باز هم قافله سرخوش انگشتانم

روي آن جاده ابريشم

آسياي تن عريانت را

هند تا هند سفر خواهد كرد؟

گردباد نفس گرم من آيا باز

جنگل خرم موهاي بلندت را خواهد آشفت؟

ماهي روشن چشمم آيا

باز در چشمه شفاف تنت خواهد خفت؟

وه چه بيگانگي غمناكي

آوخ اين فاصله ها را كه چه بيدادگرند!

تو دلم مونده که بی غصه یه روز شو بکنم... - محسن پزشکیان

تو دِلُم مُنده که بی غصه یه روز شُو بُکُنُم

یُ مِثِ خلقِ خُدا شُو کِمیشه خُو بُکُنُم

می دِرُوشُم زیرِ بارونِ غَمِت سِیلُم کُ

تا تو بُرشَنگِ چیشِت کیفِ تو اُفتُو بُکُنُم

جیگَرِت مِثِ آهانَن می دونُم آم بَخُدا

ایقَدَر ناله بِدُم تا جیگرِت اُو بُکُنُم

نَب چِطُو وَختی مُ مُردُم تو نَگُفتی ای کی بی

نه خودت گفتی بیمیر سیم تا مُ سیت تُو بُکُنُم

مو سَلَلوتَرُم اِی آسمون اَی نقل ایَن

تا رو دَسِّت بِزَنُم چرخِ تو چَرخُو بُکُنُم

اُرسی کانِی دو سه سال پیشِ دِ ای حرفا نداره

چِقَه واکسِش بِزَنُم رُورُوَکِش نُو بُکُنُم

کازرون سر همه چیش دود گَزایِل نداره

کاشکه دانشکده تعطیل می شُ تا رُو بُکُنُم

ابر پوهیزی - محسن پزشکیان

اَبرِ پوُهیزی رو دَرُ بون مُرواری بیزَن

پُش مَنقَل جونُم پُر تَش بُک که پُوهیزَن

هردَم که میا باد وُ شمشیر کشیدَش

هی بَلگِ درختا می دِرُوشَن وُ می ریزن

مِث مُخ تو زمین سفت کُ پات تا نری دَم باد

سِی بُک که چه مردونه وُ طیفون گِلُویزَن

مِث بادِ پوهیز که میکَشه لشکر سی درختا

دائم وُ دلُم کارِ غمِت جنگ و ستیزَن

داغِ تو رو دِلمَن که باکیم نیسه اَ سرما

تا وختی بیمیرُم اَلُوِ عشق تو تیزَن

اِی جون بِره اِمشُو غمِ تو نَمرِه اَ جونُم

مِی سَر اَدَتَن کُج بِرِه مِهمون عزیزَن

اُفتو مُ وُ ماهِ مُ تونی پیش رو جوهونِت

او کیش غلومت دس به سینه ایکی کنیزَن

هم آرزو چیشت داره دِلُم هم وایهِ بوس

دسِش اَ غوره نَمرَسِه تو فکرِ مَویزَن

یک غزل

تو عطر محرم دشتي نسيم عرياني!

تو بوي باكره خلوت بياباني

نسيم دربه دري تو كه شوق ماندن را

هنوز در نفس دره ها پريشاني

هم آشيانه بادي غريب باديه ها

كبوتري و به بال نسيم حيراني

چو كاكلي پسينگاه در بسيط افق

كنار بوته يادم ترانه مي خواني

تو بوي نم نم صبحي، زلال و زمزمه گر

سكوت جاري و آهنگ پاي باراني

مگر پلنگ غروبي كه در كرانه روز

كنار آبخور آهوان، نگهباني؟

تو برق خنجر نوري كه قلب ظلمت را

شهاب وار شكافنده و گريزاني

مگر چه خوانده اي از چشم اين ستاره صبح

كه مثل ماه در آب سپيده لرزاني؟

تو شاخ سبز نبات مني كه اينگونه

دريده جامه و خوي كرده و غزل خواني

مرا به سايه ات اي سبزبوته مهمان كن

كه راز آهوي بي آشيانه مي داني        

   

 

طرح

 

 

آنک
پلی خراب
 بر خشکرود
خواب خروش آب می بیند.

اوّل مو می‌گفتم - محسن پزشکیان

اوّل مو می‌گفتم که تو دنیا وا تو اُختُم

آخُر تو یه کار کردی، که هِشتُم وا گُرُختُم

محضیک بوُدُنی غیر تو جُی کِس توُ دلُم نی

مِزلِنگِ دلم وا سوزنِِ عشق تو دُختُم

گفتی: تو هنُو خُومی، تَشِ غم تو تَنِت نی

حال چِمگی که توُ دیگِ غَمِ هِجرِ تُو پُختُم؟

اِی بیگ که مِلِنگِشت اَ بَرُم دَر اُومَه نُومَه

یه دَقِّه غَمِت والُّو اَ دنیا نَفُرختُم

تو ابری و مُو بُتِّه‌‌یِ خُشکُم زیر اُفتُو

هِی پُوپا اِیقه کِردی که مُو تا ریشه سُختُم

عطرِت هَوُ وَرداشته، تو مِث باغ نارنجی

تو غرقِ باهار و تَجه، مو لاخه‌یِ لُختُم

حال قَدرِ مو نمدونی ایشالّو بیا روزی

اَشکِت بُکُنُم پاک وا ای دَسّ زُمُختُم

گفتن سی چه «محسِین» دِ غزل کازرونی نمگه

مو آرد خودُم بِختُم و آربیزُم اُوُختُم

یونس - محسن پزشکیان

 

عريانيم مبين!

كه هفت‌جوشن عشقم بر جان است

در ميدان

حاليا

يونسم

نشسته بر لب اقيانوس عشق

و هرچه مي بينم تا آن‌سوي نگاه

دهان ماهي‌هاست

در انتظار گشاده.

لاله هایی که در پاییز میرویند - محسن پزشکیان

امروز صبح

گنجشك هاي دود

از لانه ده لوله تفنگ

در امتداد شيهه شليك، پر زدند.

امروز صبح

وقتي كه باد موذي پاييز

ارواح لاله‌هاي سحرگاهي را مي‌آزرد

ده لاله شكفته شاداب

از خون سرخ خوب ترين بچه هاي شهر

روييد

امروز صبح

باز

ده يوسف دگر

گلگون كفن شدند

بنگر چگونه باز

از پوزه سياه تو اي گرگ

خون مي چكد؟

اي روسپي پير!

امروز ما

با دستهاي خويش

تا وسعت گلوي تو پيمان بستيم.

ما اشكهايمان را

انباشتيم

باشد كه با طلوع سحرگاه آخرين

طوفان سهمناكي از فرياد

برخيزد.           

باشه دست - محسن پزشکیان

دل پیرسوک طاقَِت بی پَرُندیش باشه دَسِّت

دل شیشهِ عِشقِت بی شِکُندیش باشه دَسِّت

مُرغِ دل مُ اومَه بیشینِه لَبِ بونِت

چیش غُرنه اِشِش رفتی رَمُندیش باشه دَسِّت

اومه اَ خاطر جَهمی تو ای طفلِ طمع خوم

دُمبال خودت هَمزا دُو